شهری که به پیروی از مسؤولان‎اش از هنر هراسناک‎اند. مادامی که هم چون یک آدم حسابی سر به زیر می‎روی هیچ مشکلی نداری. همین که بازوی هنر برای آفرینش می‎جنبد نگاه‎های هراس تو را در حصار دارند. سرانجام فرهنگی که با مدیران‎اش به تباهی می‎رود با هجوم مردمان‎اش به عکاس و پروژه‎ی هنری پرورده و قانون‎مند می‎شود. مردمانی که هیچ از هنر نمی‎دانند با اشاره‎ای از سرکارگر و مدیرش به سر عکاس‎اش می‎کوبند. کسی مراقبت از بنای تاریخی مسجد کبود را بر عهده دارد با این ادعا که این جا خانه‎ی من است به خشونت توسل می‎جوید تا این گونه تعهد خود را به هنر و فرهنگ دیرینه‎ی آذری‎اش پاس دارد. این فرهنگ به هیچ مراقبتی نیاز ندارد اگر، خود پایه‎ای بر قامت استوار تاریخ دارد. مدیری که عامل این هجوم خشونت‎گراست از سوی هنرمندان قطعا توبیخ خواهد شد. ما استوار بر آنیم که هنر هر چند با کتک خوردن و دشنام شنیدن و سرپیچی مسؤولان و مدیران فرهنگی، باید بر خاک تبریز نشو و نما یابد. کوتاه آمدن بر این گونه حادثه‎های دردناک سبب رشد آفت‎هایی خواهد بود که سرتاسر هنر ما را در چنبر خود نگه داشته‎اند. بگذارید این  گونه حادثه‎ها سرانجام‎اش این باشد که انگیزه‎ی کار هنری و فرهنگی با شدت تمام ادامه یابد و سبب رسوایی آنان شود. کسی که ادعای هنر می‎کند با خون دل فرهنگ‎اش را آبیاری می‎کند نه با خاموش بودن و به گونه‎ای به این آفت‎ها یاری رساندن. هیچ هنری به آسودگی نرُسته است. هنری که در خانه‎ها محبوس است به سرانجام فرهنگی نمی‎رسد.